حسرت قلم

شب قدر، شبی است که در تمام سال هیچ شبی به فضیلت آن نمی رسد و عمل در آن بهتراز عمل در هزار ماه است. دراین شب برنامه های یک سال هر کس مقدر می گردد. درشب قدر ملائکه و روح که اعظم ملائکه است به اذن پروردگار، خدمت امام زمان علیه السلام مشرف می شوند و مقدرات هر کس را به امام عرضه می دارند.

حال، اگر کسی شب قدر را درک نکرد و جاماند، دیگر برایش زمینة آمرزش نیست مگر اینکه در «عرفات» باز دامن حضرت حجّت علیه السلام را بگیرد. بنابراین شب قدر شبی است که انسان باید گذشته خویش را در آن شب ورق بزند و به عنوان یک مریضی که دردهای خود را شناخته است، این دردها را به طبیب خودش ـ امام زمان علیه السلام ـ عرضه کند و با نظر ولایی حضرت، تمام گناهان سابقش را از دریچه وساطت حضرت، جهت استغفار نزد خداوند ببرد تا بخشیده شود.

سوال: چه رابطه‌ای میان لیلـة القدر و حضرات معصومین علیهم السلام وجود دارد؟

بدیهی است که آن «قدر»، قلم تقدیر وجود مقدّس امام عصر علیه السلام است. خداوند از طریق وجود مقدّس امام زمان علیه السلام سرنوشت را می‌نویسد. قلم، امام زمان علیه السلام است، عرش، امام زمان علیه السلام است، کرسی، امام زمان علیه السلام است و نزول ملائکه هم آن شب، نزد امام زمان علیه السلام است. بنابراین گذشته را امام زمان علیه السلام نمره می‌دهد، آینده را هم امام زمان علیه السلام می‌نویسد.

تمام امور به دست خلیفة مطلق خدا انجام می‌شود و هنر، هنر کسی است که آن شب بیشترین توجّه و توسّل را به امام زمان علیه السلام و بر حسب روایات به باطن شب قدر که حضرت زهرا سلام الله علیها است، ابراز نماید. این را هم باید دانست که امام زمان علیه السلام هم نسبت به مادر گرامی‌شان یک حساسیّت خاصّی دارند. اگر کسی در این شب از حضرت زهرا سلام الله علیها حواله بیاورد [و متوسّل به آن حضرت سلام الله علیها شود] قطعاً امام زمان علیه السلام امضا خواهد کرد.

منبع: ماهنامه‌ی موعود

عبدالرحمان ابن ملجم مرادی چرا امام زمانت را شهید کردی!!!!!!؟

چرا امام غریب و دل شکسته‌ی و تنهای ما را کشتی!!!!!!؟

چرا امام زمانت را در نهایت مظلومیت و غربت کشتی!!!!!!؟

نگفتی روزی فرزند امام زمانت مولای ما امام زمان ما انتقام خون پدرش را از تو می‌گیرد!!!!!!؟

نگفتی لعن و نفرین مردم تا ابد گریبان‌گیرت می‌شود!!!!!!؟

چرا امام زمانت را شهید کردی!!!!!!؟

چه بی‌رحمی تو!!!!!!!!!

دلت برای حسن و حسین نسوخت!!!!!!؟ برای زینب و ام‌الکلثوم چی دلت نسوخت!!!!!!؟

دلت برای آن کودکان گریان و کاسه‌ی شیر به دست جلوی خانه علی نسوخت!!!!!!؟

دلت برای ما شیعیان عاشق و دل سوخته نسوخت!!!!!!؟

چرا امام زمانت را شهید کردی!!!!!!؟

کم سختی و درد کشید؟

کم غصه‌ی همسرش فاطمه را خورد؟

کم غصه‌ی آن سیلی محکم را خورد؟

کم غصه‌ی محسن نشکفته‌اش را خورد؟

کم غصه‌ی پیامبر و ماجرای سقیفه و آن شب را خورد؟

پس دیگر چرا مولایت را کشتی!!!!!!؟

گویی در سینه‌ات به جای قلب سنگ باشد!!!!!! حیف سنگ!!!!!!

آرزوی ما نوکری امام زمانمنان است آن وقت تو امام زمانت، ولی نعمتت، مولا و صاحب اختیارت را می کشی!!!!!!؟

نوکری و یاری امام پیش کشت!!!!!! عبد‌الرحمان دیگر چرا اول مظلوم عالم را شهید کردی!!!!!!؟

خاک عالم بر سرت!!!

ننگ بر تو باد.  نفرین بر تو باد نا‌سزای جهان و جهانیان بر تو باد.

لعنت مهدی منتقم بر تو باد.

۵ شعبان، سالروز  ولادت

سید ساجدان و زینت عابدان

امام علی بن الحسین (علیه السلام)

را به تمامی مسلمانان، خصوصا شما دوست  گرامی تبریک و تهنیت می گوییم.

زمین مدینه با نیم ‏نگاه خورشید روشنایى مى‏گرفت و تابش طلایى آفتاب، جمعه، چهارمین روز شعبان سال‏۲۶ هجرى را نورى دیگر مى‏بخشید.(۱) بلور دل هاى شیفتگان امیرالمؤمنین على(علیه السلام) لبریز از شور و عشق شده بود و آغوش کوچه  بنى‏هاشم به روى زائران خانه حضرت گشاده مى‏نمود. چهره علاقه ‏مندان اهل بیت علیهم السلام  را شبنم شادى فرا گرفته بود و براى دیدار نورسیده مولاى خویش بر یکدیگر پیشى مى‏گرفتند. شور و هلهله خانه حضرت على(علیه السلام) و فاطمه کلابیه‏ را فرا گرفته بود و نگاه همگان به سخاوت لبان مولا بود تا انتخاب نام طفل را نظاره کنند و شیرینى اولین کلام او را بیابند.

در این هنگام مادر کودک، ام ‏البنین علیهاالسلام  نوزاد را به حضرت على(علیه السلام) تقدیم کرد. امام فرزند دلبند خود را به سینه چسباند، با صدایى آسمانى در گوش راست فرزند، اذان و در گوش چپش اقامه گفت تا در گلستان وجود او شاخسار ایمان و عشق به «توحید» و «نبوت‏» نمایان شود؛ تا از بلنداى همتش آبشار شوق به «امامت‏» جارى شود و تا همیشه ایام در سایه ‏سار «ولایت‏» سروى سبز باشد. (۲)

چون نسیم اذان و اقامه بر روان پاک و سپید طفل وزید، امام(علیه السلام) با واژه‏اى مهرآفرین و روح ‏افزا، نام فرزند را بر لب آورد: «عباس‏» یعنى شیر بیشه شجاعت و قهرمان میدان نبرد.  دلاورى از شجاعان اسلام و قهرمانى که در برابر باطل و ستم، عبوس و خشمگین است و در مقابل خیر و نیکى، شادان و متبسم.(۳)

رواق چشمان اطرافیان را هاله ‏اى از عشق و امید فرا گرفته بود. فاطمه کلابیه بیش از دیگران از خشنودى حضرت على (علیه السلام) شادمان و خرسند بود.

در این لحظه، الماس بوسه حضرت على(علیه السلام) بر بلور وجود طفل نشست و پیکر کوچک عباس با اولین نوازش و عاطفه آشنا شد؛ اما این شادمانى لحظاتى بعد با توفان غم درهم پیچیده شد. ناگهان گوهر اشک از دیدگان امیرمؤمنان(علیه السلام) پدیدار شد، صداى گریه آن حضرت دلها را مالامال از اندوه ساخت و فرمود: (۴) گویا مى‏بینم این دستها یوم الطف (۵) در کنار نهر فرات در یارى برادرش حسین از بدن جدا خواهد شد.

پی نوشت ها:

۱- بطل العلقمى، عبدالواحد المظفر، ج ۲، ص‏۶/ اعیان الشیعه، سید محسن امین، (ده جلدى)، ج‏۷، ص‏۴۲۹٫

۲- مولد العباس بن‏ على(ع)، محمدعلى الناصرى، ص‏۴۶/ قمرى بنى‏هاشم، عبدالرزاق المقرم، ص‏۱۷٫

۳- العباس بن ‏على، ص ۲۵/ زندگانى قمر بنى‏هاشم، صص‏۵۳ – ۵۴٫ ۴- همان.

۵- روز کربلا (عاشورا).

به روز سوم ماه شعبان سال چهارم هجرت (۱) دومین فرزند برومند حضرت على و فاطمه که درود خداوند بر ایشان باد، در خانه‏ى  وحى  و ولایت، چشم به جهان گشود.

چون  خبر ولادتش به پیامبر گرامى اسلام (صل الله علیه و آله) رسید، به خانه‌ى حضرت على و فاطمه (علیهم السلام) آمدند و اسماء (۲) را فرمودند تا کودکش را بیاورد. اسماء او را در پارچه‏ اى سپید پیچید و خدمت رسول اکرم (صل الله علیه و آله) برد، آن گرامى به گوش راست او اذان  و به گوش چپ او اقامه گفتند (۳) .

به روزهاى اول یا هفتمین روز ولادت با سعادتش، امین وحى الهى، جبرئیل، فرود آمد و گفت:

سلام خداوند بر تو باد اى رسول خدا، این نوزاد را به نام ‏پسر کوچک هارون‏ «شبیر» (۴) که به عربى‏ «حسین‏» خوانده مى‏شود، نام بگذار. (۵) چون على (علیه السلام) براى تو بسان هارون براى موسى بن عمران است جز آنکه تو خاتم پیغمبران هستى.

و به این ترتیب نام پر عظمت ‏«حسین‏» از جانب پروردگار، براى دومین فرزند فاطمه سلام الله علیها انتخاب شد.

به روز هفتم ولادتش، فاطمه‏ زهرا که سلام خداوند بر او باد، گوسفندى را براى فرزندشان به عنوان عقیقه (۶) کشتند، و سر آن حضرت را تراشیدند و هم وزن موى سر ایشان نقره صدقه دادند. (۷)

امام حسین علیه السلام و پیامبر اکرم صل الله علیه و آله

از ولادت حسین بن على (علیه السلام) که در سال چهارم هجرت بود تا شهادت رسول الله (صل الله علیه و آله) که شش  سال  و چند ماه بعد اتفاق افتاد، مردم از اظهار محبت  و لطفى که پیامبر راستین اسلام (صل الله علیه و آله) درباره حسین (علیه السلام) ابراز مى‏ داشتند، به بزرگوارى  و مقام  شامخ پیشواى سوم آگاه شدند.

سلمان فارسى مى ‏گوید: دیدم که رسول خدا (صل الله علیه و آله ) حسین ( علیه السلام) را بر زانوى خویش نهاده او را مى ‏بوسید و مى‏ فرمود:

تو بزرگوار و پسر بزرگوار و پدر بزرگوارانى، تو امام و پسر امام و پدر امامان هستى، تو حجت‏ خدا و پسر حجت‏خدا و پدر حجت‏هاى خدایى که نه نفرند و خاتم ایشان، قائم ایشان (امام زمان علیه السلام) مى ‏باشد. (۸)

انس بن مالک روایت مى ‏کند:

وقتى از پیامبر پرسیدند کدام یک از اهل بیت‏ خود را بیشتر دوست مى ‏دارى، فرمود:حسن و حسین را، (۹) بارها رسول گرامى حسن و حسین را به سینه مى ‏فشرد و آنان را مى‏ بویید و مى‏ بوسید. (۱۰)

ابو هریره که از مزدوران معاویه و از دشمنان خاندان امامت است در عین حال اعتراف مى ‏کند که:

رسول اکرم را دیدم که حسن و حسین را بر شانه‏ هاى خویش نشانده بود و به سوى ما مى‏ آمد، وقتى به ما رسید فرمود: هر کس این دو فرزندم را دوست‏ بدارد مرا دوست داشته و هر که با آنان دشمنى ورزد با من دشمنى نموده است. (۱۱)

عالى ‏ترین، صمیمى‏ ترین و گویاترین رابطه‏ ى معنوى و ملکوتى بین پیامبر و حسین را مى‏ توان در این جمله‏ ى رسول گرامى اسلام (ص) خواند که فرمود:

حسین از من و من از حسینم. (۱۲)

پى‏ نوشت ها

۱- در سال و ماه و روز ولادت امام حسین (ع) اقوال دیگرى هم گفته شده است،ولى ما قول مشهور بین شیعه را نقل کردیم. ر. به. ک. اعلام الورى طبرسى ، ص ۲۱۳٫

۲- احتمال دارد منظور از اسماء، دختر یزید بن سکن انصارى باشد. ر. به. ک. اعیان الشیعه ، جزء ۱۱ ، ص ۱۶۷٫

۳- امالى شیخ طوسى ، ج ۱، ص ۳۷۷

۴- شبر بر وزن حسن و شبیر بر وزن حسین و مشبر بر وزن محسن نام پسران هارون بوده است و پیغمبر اسلام (ص) فرزندان خود حسن و حسین و محسن را به این سه نام نامیده است- تاج العروس ج ۳ ص ۳۸۹، این سه کلمه در زبان عبرى همان معنى را دارد که حسن و حسین و محسن در زبان عربى دارد- لسان العرب ، ج ۶ ، ص ۶۰٫

۵- معانى الاخبار ، ص ۵۷٫

۶- در منابع اسلامى درباره عقیقه سفارش فراوان شده و براى سلامتى فرزند بسیار مؤثر دانسته شده است، ر.به.ک. وسائل الشیعه ، ج ۱۵ ، ص ۱۴۳ به بعد.

۷- کافى ، ج ۶ ، ص ۳۳٫

۸- مقتل خوارزمى ، ج ۱ ، ص ۱۴۶- کمال الدین ، صدوق ، ص ۱۵۲٫

۹- سنن ترمذى ، ج ۵ ، ص ۳۲۳٫

۱۰- ذخائر العقبى ، ص ۱۲۲٫

۱۱- الاصابه ، ج ۱۱ ، ص ۳۳۰٫

۱۲- سنن ترمذى ، ج ۵ ، ص ۳۲۴- در این قسمت روایاتى که در کتاب هاى اهل تسنن آمده است نقل شد تا براى آنها هم سندیت داشته باشد.

شب آرزوها است

http://montazeraneaftab.blogspot.com/

آدرس جدید سایت گروه فرهنگی هنری منتظران آفتاب

http://montazeraneaftab.blogspot.com/

شهادت امام هادی علیه السلام را خدمت ولی نعمتمان امام زمانمان حضرت ولی عصر علیه السلام تسلیت عرض می‌کنیم.

میلاد امام باقر علیه السلام و حلول ماه پر خیر و برکت رجب تبریک و تهنیت باد